Kaçış Noktası

12Jun12

Yolumuzu kaybettiğimizde, referans noktalarından konumlanıp tekrar yolu bulmaya çalışırız. Kutup Yıldızı mesela hep kuzeyi gösterir. Böyle bir şeyden bahsetti Touch.

8 sene öncesi olmalı, buna benzer şeyleri anlatan bir yazı yazmıştım. Daha çok, insanları referans almakla alakalıydı. Şahit olma meselesiydi derdim. Onaylanma gibi değil de, daha çok sürekli gördüğün ve bir şeyler paylaştığın insanların olması gerekliliğiyle ilgiliydi. Kendi küçük tarihinde seni takip eden ve sürecini değerlendirebilen tanıdıkların ihtiyacı. Bu his, tek başıma yaptığım bir haftalık yurt dışı gezisinden sonra gelmişti. “Hani çok güzel bir yer görüyorum ama yanımda birini dürtüp de bir şey diyemedikten sonra, ne anlamı var ki!” gibi ifadelerde bulunuyordum. Hatta bunu biraz daha olur kılmak için kartlı telefonlara koşup “Vay anasını!” diye telefonlar açıyordum.

Bu örnek bir yana, hayat boyu hep böyle bir insan oldum; aradım, mesaj attım, anlatacak kimseyi bulamasam allahtan artık Facebook vardı! “Paylaştıkça artan tad”ı savundum durdum. Yaşanan her neyse, hep birine anlatıp bir referans noktası yaratmaya çalışmışım meğerse. Bu genelde anlatmayı seven bir insan olduğum, bazen de onaylanma ihtiyacında gezindiğim olarak değerlendirildi. Bilmem; ben dışardan bakmıyordum ki! Bakamam ki…

Genel olarak da güzeldi bu paylaşma işi; birlikte gülüyor birlikte ağlıyorduk. Hep birlikteydik, hep birdik. Kocaman bir bütünün parçalarıydık birbirlerimizin hayatlarını takip eden.

Yine sonra ya da neden sonra, n’oldu bilmiyorum ve mesafeler açıldı. Takipler azaldı. Sosyal medya ağlarını örmüştü ama bu da herkesi bıktırdı. Beni bile! “Şimdi hapşırdım!” gibi durum bilgileri geçebilirken, artık ekrana bön bön bakarken buluyorum kendimi. O noktada şu soru geliyor tabi: Önceden ne yapıyorduk? Tüm bu sosyal ağlardan, chat clientlardan, cep telefonlarından falan önce… Ne yapıyorduk biz kuzum?

Daha çok birbirimizi görüyorduk. Daha çok konuşuyorduk. Daha çok paylaşıyorduk. Artık sanki herkes bir şey tutturmuş onun içinde erimiş kaybolmuş gibi. Anlatsak birbirimize sadece saygıdan dinliyormuş gibiyiz. Mesela ben artık anlatılanı hissedemiyorum. Ve hatta, anlamıyorum!

Şimdi, öyle bir yerdeyim ki Kutup Yıldızı bile yok. Yokluğun ortasındayım sanki, öyle bir kaybolma hali. Tuhaf, hiçbir şikayetim yok bundan. Tuhafsamaktan başka bir tuhaflık yok! Geçiş sürecine adapte olma hali, şaşırma hali, tuhaf hissetme hali. O kadar.

Referans alamıyorum, yolu göremiyorum. İşaret yok, anlam yok, kişiler sürekli değişiyor, kişiler kendi içinde sürekli değişiyor. Anlamlandıramıyorum. Kimse tanıdık değil. Kimseye yakınlık hissedemiyorum. Her şey öyle uçucu ve flu ki!

Yakınlaşıldığı an kaçıyorum zaten. Kendime göre kaçış noktalarım var herkes gibi. Kimseye, hiçbir şeye tutunmak istemiyorum. Bir yanım tutunma arayışındayken, diğer yanım “Aman!” diyor, “Aman, tutma, sürüklenirsin.”

Tek referansım ya da kaçış noktam mekanlar sanki. Evim, tanıdığım evler, binalar, bahçeler, camiiler, ağaçlar. Sürekli değişse de onlar, her gözümü açtığımda farklı bir mekanda bulsam da kendimi bir şekilde kendi içinde bir süreklilik içindeler.

Bir gün, gözünü beyaza açtığında ve tanımadığın bir adam sana anlamsız şeyler dediğinde zihninin görsel tarama yapması kadar matematiksel her şey. Koordinatları tarayan sevgili zihin. Hayatta kalma çabasını destekleyen tatlı makina. Ta ki, bağlarını hatırlayıp paniğe kapılıncaya dek!

Kurduğu bağları anlamlandırıp onlara tutunmaya çalışıncaya kadar nasıl da güzel seni hayatta tutuyor oysa ki!

Sonra işte, bam! Binlerce anlam var! Sonra, korku var. Ve sonra, bir sonraki nefesle, nefes nefese kaçmak var.

Madem kaçıyorsun, bırak Kutup Yıldızı’nı da peşin sıra sürükleme. Hiçbir şey olmasın çünkü hiçbir şey yok zaten. Yarın gözlerini hangi mekana açabileceğini biliyor musun, kestirebiliyor musun, karar verebiliyor musun? Eh, hayır. Bırak o zaman.

Bağ kurmak için zamana, mekana ve kişilere ihtiyaç yok çünkü. Çok korkunca aynaya bak: “Korkma, ben varım.”

Advertisements


No Responses Yet to “Kaçış Noktası”

  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: