Bir limbodan*, bir diğerine…

13Jul12

Hande İlalan ve Bülent İlalan’a…

Bir tarafta neşe var; eğlence, kahkaha, dans, sevgi, coşku. Diğer tarafa bakıyorum; kayıp, özlem, göz yaşı, hassasiyet. Tam ortasında değil, hepsinin aynı anda tam içinde duruyorum. Sen gibi, o gibi, ben gibi, biz gibi, hepimiz gibi. Hayatın tam ortasında, hep oluduğu gibi…

Dün, şen kahkahalar saçarak gezerken gece boğan sıcak ve sıkıntı, sabah kayıp haberi, hıçkırıklarla karışan konuşmalar, çaresizlik. Midem sıkışıyor, kalbim gayretle atıyor. Hepsi tam şu an burada. Ölüm, hayat, birliktelik, birlik, yadsıma ve kabulleniş. Her şeyin ne kadar yoğun olmasıyla her şeyin ne kadar anlamsız olması el ele vermiş koşuyor! İkisi de neşe içinde, ikisi de bir, ikisi de canlı ve hayatta.

Bir tarafı seçmek, kısa vadede bir çözüm, bir adım, bir eylem gibi durabilir. Seçim yapmışsın gibi olabilir. Bir süre “oh,” dedirtebilir. Ama, asla yetmeyecek. Çünkü, sürüyor; çemberler çizerek, bitmemecesine, sonsuza dek!

Sonlardan korkarken çaresizce, kaçırılanlara dikkat! Her zamanki gibi “tek son kara toprak!” Hep son var, hep ayrılış, hep özlem var. Her sonda bir yeni başlangıç, bir kavuşma, bir kucaklama olduğu gibi. Nereden bakarsan bak, bir tarafı seçmek imkansız aslında. Hepsi var, hepsi tam burada. İçinde durabilmek, tarafları seçmeye çabalamadan, olanı izleyerek ve hissederek. Çok kapılmadan ama hakkını vererek; tadında!

Uçlarda gezmeden, her uca temas edebilerek … bir uca fazla gidince diğer uca tekrar geri çekilebilerek. Hep denge ihtiyacı, arayışı ve bulabilme umuduyla. Hep gidene tatlı bir tebessümle, hep kalana en derin kucaklamayla…

Hep sona doğru, hep en başa doğru. Daima geldiğimiz yere doğru; unutmadığımız, evimiz olan, biz olan, her seferinde hep bir arada olduğumuzu anımsatana doğru. Kaçmadan, kaçamadan, kovalamadan, çekiştirmeden … akışa bırakarak. Huzur ve ışıkla, karanlığı kucaklayarak.

Hep ilk günki gibi, hep son gün gibi. Hep olduğu gibi…

Sevgiyle.

 

*Limbo: Araf; İslam inancına göre cennet ile cehennem arasında bir yer.

Advertisements


One Response to “Bir limbodan*, bir diğerine…”

  1. 1 gözde

    acının özü,artık geçmesinin imkansız olduğunu düşündüğün zaman yaşanırmış.Levinas demiş.Hiçbirşeyi geçirmemeye çalışmak lazım,dediğin gibi.Geçmiyor çünkü.Değişiyor,dönüşüyor başka bir hale.İş,onu sana zarar vermeyecek düzeyde içinde tutabilmek.Bırakalım ki o da yerini alsın,içerdekilerin arasında.sessizce.Ben de yukarda anlattığın şeyleri düşünüyorum son bir aydır.Daha sık yazsan,paylaşsak.ne iyi olur.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: